Sylvester & Bianca

Make it happen!

Raised

1.130
113% reached of total of €1.000
Na meerdere sportieve uitdagingen staat het lopen van de Nijmeegse 4Daagse bovenaan ons lijstje. Geweldig dat dat dit jaar mag gebeuren! En hoe mooi is het dat we onze prestatie kunnen koppelen aan zo'n goed doel als Make-A-Wish. Make-A-Wish zet zich in om zoveel mogelijk wensen uit te laten komen van kinderen met een ernstige, soms levensbedreigende ziekte. Door bezig te zijn met de wensvervulling hoeven de kinderen én hun familie even niet te denken aan de ziekte, maar kunnen ze genieten van de waardevolle momenten met elkaar. Tegelijkertijd maken ze de mooiste herinneringen die een leven lang mee gaan. Wij gunnen hen zo de positieve energie en de kracht die ze hiervan krijgen. Ze hebben dit zo hard nodig, voor nu en in de toekomst. Wijzelf hebben ook wensen. Zoals het samen uitlopen van de 4Daagse. Dus schrijven we ons in, gaan we hard trainen, en vervolgens gaan we hopelijk samen over de finish. Daarna zijn er weer andere wensen waar we voor gaan. We realiseren ons heel goed dat dit helaas niet voor iedereen zo vanzelfsprekend is. Waarom zouden we dan alleen voor onszelf lopen? Met het vervullen van onze eigen wens, kunnen we ook de liefste wens van een ziek kind uit laten komen. Dat maakt het halen van de eindstreep extra speciaal. Wij kunnen hier samen aan bijdragen! We hebben hiervoor de volgende deal voor jou: wij lopen 4 x 50 km. Steun jij ons dan met jouw financiële bijdrage? Elke euro is welkom, en wordt zeer gewaardeerd!


View all

60 km in 24 uur

16-06-2022 | 11:14 Hour
Afgelopen weekend stond weer in het teken van wandelen. Omdat dit het laatste weekend voor de 4Daagse is waarin we een lange wandeling konden maken, besloten we voor 40 km te gaan op zondag. Omdat het ook belangrijk is om meerdere dagen achter elkaar te trainen, zouden we zaterdag ook een wandeling maken. Omdat Sylvester op zaterdag tot 17.00 u werkt, werd dit een avondwandeling. Het was heerlijk weer en de temperatuur was goed op dat tijdstip. We hebben tijdens onze wandelingen een nieuwe traditie in het leven geroepen: het eten van ‘ijswitten’. IJswitten worden soms onderschat, maar zijn erg belangrijk om aan te vullen. Voor je energiepeil, om de lokale ondernemer te steunen en voor de zin in het leven in zijn algemeenheid (daar denk je echt over na als je uren loopt, geloof ons maar). Dus bestemming: Janssen’s IJssalon in Boskoop. Dan zouden we op zo’n 20 km uitkomen, dat is perfect.Het is fijn om zo’n overzichtelijk loopje te hebben. Heen en terug, makkelijk in tweeën te hakken. Je hoeft maar 10 km heen en dan is het nog maar 10 km terug. Het werd weer een ellendig lange saaie weg langs de N207, maar ja, het zonnetje scheen, en met goed gezelschap en met ijswitten in het vooruitzicht prima te doen! Hebben we ook meteen de tijd om bij te kletsen.Bij Janssen aangekomen was het weer dealen met de eeuwige struggle: keuzestress. Maar ook daar komen we altijd wel weer uit, en we hebben heerlijk aan het water gezeten en van onze ijswitten genoten. Toen was het weer tijd om terug te lopen. Via de andere kant van het water weer naar huis, voor we het wisten zagen we de hefbrug in Alphen alweer verschijnen. Bleek nog 2,5 km lopen te zijn naar die brug. Maar het ging lekker en we waren thuis na ruim 3 uur lopen. Weer 20 km in de benen. Tijd om te eten en om lekker bank te hangen! De volgende dag stond de 40 km op het programma. Deze keer een rondje Leiden. We zouden niet helemaal op 40 km uitkomen (zo’n 34 km), maar als we ergens een slinger zouden maken, zouden we de geplande afstand wel halen.Met frisse tegenzin (want: zondag, warm, zonnig, perféct weer om de motor te pakken en de hele dag te toeren) en een uurtje later dan gepland (het blijft zondag) gingen we op pad. De twijfel was groot en we hebben 2 km lang gedacht dat we nog steeds konden omkeren om vervolgens de motor te pakken. In plaats daarvan hebben we na een klein beetje gekibbel (afreageren dat we niet gingen motorrijden maar een takke-eind moesten lopen?) de route bepaald; op de heenweg via Woubrugge en Hoogmade naar Leiden, en terug via Zoeterwoude. De omweg zouden we pakken bij het Spookverlaat. De weg naar Leiden ging best wel voorspoedig. Natuurlijk weer behoorlijk ‘dode’ stukken weg, maar daar ontkom je gewoon niet aan als je zulke afstanden loopt. In Leiden zaten we op 16 km, daar hebben we nog een stuk omgelopen richting het centrum omdat we op de helft wilden uitkomen. Onze stop was na 19 km op een fijn terras in Leiden Centrum, waar we heerlijk hebben geluncht aan het water. Dat is genieten: volle terrasjes en bootjes die voorbij komen. Dat was een perfecte pauze. Je vergeet dan bijna weer wat je aan het doen bent! Maar toch vol goede moed weer opgestaan, even naar het toilet, weer ingesmeerd met zonnebrand, waterfles gevuld en op weg naar huis. Voor onderweg nog even de nodige ijswitten gehaald: een milkshake die is gemaakt van 2 bollen ijs naar keuze. Wat een luxe!! Voor eeuwig verpest op het gebied van milkshakes. Voor Bianca was de terugweg flink afzien. Het was wel duidelijk dat er op beide voeten flinke blaren zaten, en ook een behoorlijk geïrriteerde achillespees gooide roet in het eten. Als elke stap die je zet pijn doet, vergaat het plezier je wel even. Ter illustratie: je bent je (pijnlijk) bewust van elke pees in je voet, de huid waar de blaren zitten brandt en de zenuwuiteinden onder je voeten voelen als messteken. Maar verstand op nul, en met muziek in de oren en een stevige hand van Sylvester komen we er wel. We moesten een stukje omlopen omdat een brug in Leiden was afgesloten. De verleidingen staken weer de kop op: als we nu rechtsaf slaan, zijn we bij Lammenschans. Daar gaan treinen die ons naar onze motoren brengen, daar hebben we nu nog prima tijd voor! Hebben we alsnog 22 km + 20 km van gister = ook ruim 40 km gelopen toch? Maar nee, we hebben ruggengraat. Wij gaan dóór. Even verderop bij Zoeterwoude: als we rechtdoor gaan, zijn we eerder thuis. Maar nee! We zouden omlopen via het Spookverlaat. OMLOPEN ja. Op 30 km. Als iets een mentale training is, is dat het wel geweest. Dus hup, rechtsaf richting de omweg. Je leert ook goed relativeren in zulke situaties. We hebben namelijk wel eens met een kapotte schakelbrommer vanaf het Spookverlaat naar huis gelopen. Deze brommer woog ruim 100 kilo. Dus: het kan altijd erger, en als we dat gedaan hebben, lukt dit ook nog wel. Het werd kilometers kiezen bijten (voor Bianca), en onderweg op een bankje zijn we nog even gaan zitten. Nog 6 km te gaan, dit kunnen wij! Eindelijk was daar het tunneltje met graffiti en liepen we Alphen weer binnen. Bijna thuis! We moesten nog even óm de flat heen lopen, toen zaten we precies op 40 km. Hoe hebben we het kunnen uitrekenen!We hadden onderweg besloten dat we eenmaal thuis de fiets zouden pakken. Het klinkt gek maar het is heerlijk om die beweging te maken met je benen na zo’n afstand. Even uitfietsen. Dus even snel naar boven, andere schoenen aan met zachte zolen (nee! Het is niet fijn om dan je schoenen uit te doen en vervolgens weer andere schoenen aan te doen) en vooral NIET GAAN ZITTEN. Waar we naartoe fietsten? Confetti. IJswitten aanvullen. Wat zijn we weer trots! 60 km binnen 24 uur, Nijmegen we komen eraan!